Toen liefde controle bleek

Lang geleden sinds mijn laatste blog. Maar na een mega moeilijke, onrustige, verdrietige, vechtende en leerzame periode voelt het voor mij alsof het tijd is om iets af te sluiten.

Waar in 2016 de ellende begon met een oude blonde surfer… gevolgd door een kleine, donkere Caribische episode… en eindigend in een huwelijk waarin ik voortdurend op mijn tenen liep, inclusief een vorig jaar verbazingwekkend vreemde scheiding, ben ik meer dan klaar om uit deze gigantische narcistische achtbaan te stappen.

En hoe vreselijk ik het ook haat om het toe te geven:

er zijn mensen in mijn leven geweest die me lessen hebben geleerd die ik niet wílde leren, maar die ik wel keihard nodig had.

Het was niet mooi.

Niet vriendelijk.

Niet zacht of spiritueel.

Het was pijnlijk.

Het was vernederend op de slechtst mogelijke manier.

Ze leerden me niets vanuit liefde.

Ze leerden me via verraad.

Via afwezigheid.

Via leugens, controle en manipulatie.

En elke rode vlag probeerde ik wit te schilderen.

Ik haat het om hen ook maar een sprankje erkenning te geven. Ik haat het om toe te geven dat zij een rol hebben gespeeld in mijn groei.

Want de waarheid is:

ik ben niet gegroeid dóór hen.

Ik ben gegroeid omdat ik hen heb overleefd.

Ze dwongen me om mijn eigen blinde loyaliteit te zien.

Mijn zachtheid.

Mijn neiging om te veel te geven.

Mijn empathie die mijlenver reikt.

Mijn gewoonte om potentie te zien in plaats van giftige patronen.

Ze lieten me de versie van mezelf zien die gebrek aan zelfrespect wegwuifde.

Die te makkelijk vergaf.

Die pijn verwarde met moeite doen.

Die dacht: misschien hoort het zo.

Het brandde vanbinnen.

Het stak als een mes in mijn hart.

Het brak iets in mij dat ik helemaal alleen opnieuw moest opbouwen.

Maar dit is ook waar:

zonder dit alles was ik niet wakker geworden.

Niet zo.

Niet zo diep.

Niet zo klaarwakker.

Ze hebben me niet genezen.

Ze hebben me meedogenloos gemaakt met mijn grenzen.

Ze hebben me niet sterker gemaakt.

Ze hebben blootgelegd waar ik zwak was.

En ze hebben nooit van me gehouden.

Het ging om controle.

Dat weet ik nu zeker.

Ze hebben me gedwongen om eindelijk van mezelf te houden.

Om mezelf te beschermen.

Sommige mensen komen je leven binnen als een zegen.

Anderen als consequenties.

Als reality checks.

Als de klap in je gezicht waarvan je niet wist dat je hem nodig had.

En ik geef het met tegenzin toe, maar ik kan het niet ontkennen:

zij waren de les.

De harde.

De pijnlijke.

Maar dit laat ik niet meer toe.

En precies daarom ben ik nu anders.

Sterker.

Kouder.

Helderder.

Eindelijk wakker.

Wat mensen vaak niet hardop zeggen, maar wat ik heb geleerd:

het is eigenlijk een zegen wanneer je niet kunt begrijpen waarom iemand je zo behandelt.

Je kunt blijven malen.

Urenlang.

Waarom ze logen.

Waarom ze je niet respecteerden.

Waarom ze je het gevoel gaven dat je niet genoeg was.

Je speelt elk gesprek opnieuw af, elk moment, op zoek naar het punt waarop het misging.

Maar de waarheid is:

ik ga het nooit volledig begrijpen.

Niet omdat ik iets over het hoofd zie, maar omdat ik dat nooit bij iemand anders zou doen.

Ik zou niet zo liegen.

Niet zo handelen.

Ik zou nooit bewust iemand klein laten voelen.

En dát zegt alles over mijn karakter.

Wat mensen doen, is een weerspiegeling van wie zij zijn, niet van wie jij bent.

En de reden dat je hun gedrag niet kunt bevatten, is omdat het niet in jouw aard ligt.

Je herkent jezelf er niet in.

Je kunt het niet rechtvaardigen.

En dat is eigenlijk iets heel moois.

Dus ben ik gestopt met energie verspillen aan het proberen te begrijpen van daden die ik zelf nooit zou doen.

Soms is het feit dat je het niet begrijpt het duidelijkste bewijs dat je niet bent zoals zij.

En dat is iets om dankbaar voor te zijn.

Niet alles begrijpen maakt je niet naïef.

Niet zwak.

Zeker niet dom.

Het betekent dat je kiest voor vooruitgaan in plaats van blijven hangen.

Kiezen voor rust boven afsluiting is één van de krachtigste keuzes die ik nu voor mezelf kan maken.

De afgelopen maanden heb ik mogen ervaren hoe het voelt wanneer mijn emoties en mijn grenzen wél met respect worden behandeld.

Waar ruimte is en was voor imperfecties van beide kanten.

Ontzettend leerzaam.

Ontzettend nodig.

Om weer vertrouwen te krijgen.

Om me weer veilig te voelen.

Dankbaar voor de mensen op mijn pad die het wél voelen en begrijpen.

Van mij mogen zij blijven meewandelen.

Mijn leven blijven verrijken.

Met een beetje wasabi on the side,

want een klein beetje pit kunnen we allemaal wel gebruiken.